Huuuuuuuuuuuu klonk er uit Wif's hondenkopje. Tot de hond besefte dat hij midden op zee zat en dat er toch niemand zat te luisteren. Maar daar had ie ongelijk in. Want diep onder hem zwom net een enorme mensenhaai zijn rusteloze rondjes. En die hoorde ver boven zich opeens huuuuuuuuuuu. ‘Zeewolf of zeeaap?’ pietepeuterde zijn kleine haaienhersenen nog, maar zijn killer instinct had de boel al overgenomen. Met drie grote slagen van zijn staartvin was het beest, zijn bek wijd opengesperd, al bij de oppervlakte.
Op de boot zat Wif nog na te snikken, toen hij plots een harde knal hoorde en hij merkte dat de hele wereld schudde. Daarna volgde een tweede schok, nu zo heftig dat de boot eerst kraakte, vervolgens scheurde en meteen zwaar water begon te maken. Plots keek Wif recht in een stinkende bek vol witte tanden, en besefte dat zijn einde was gekomen. Maar terwijl de hond zijn bewustzijn begon te verliezen registreerde hij nog hoe het Schaduwmonster zich had losgemaakt van Flapflap. Voor Wif was dat gek genoeg een geruststelling: zijn beste vriendje zou in elk geval als zijn eigen ik deze wereld verlaten. En toen zakte Wif weg in een diepe zwarte put, met op de bodem een gigantische, sappige kluif.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten