Slot: terug naar huis

Net toen Flapflap en Wif elkaar aankeken en zich afvroegen hoe ze thuis zouden komen - bleken de schaduwmonsters nog een verrassing voor de vrienden te hebben. Ze hadden de helikopter in het bos gevonden en naar het strand gebracht. Omdat de boot van Wif en Flapflap kaduuk was, konden ze hiermee mooi terugvliegen naar de stad. Nadat ze afscheid hadden genomen vlogen ze er vandoor. De schaduwmonsters bleven op het strand, en zwaaiden ze uit. Waar Wif en Flapflap heen gaan? Misschien zijn ze wel op weg naar nieuwe spannende avonturen!

Aflevering 16: strandfeest!

Wif en Flapflap voelden zich enorm opgelucht. Dat was anders voor professor Kramski, die samen met de apen ver weg het bos in vluchtte –een plek waar ie waarschijnlijk nog zit. Wif, Flapflap en de schaduwmonsters gingen op hun beurt naar het strand, waar ze een mooi feestje bouwden. Er was leuke muziek en het ging van tralala en van joepiekee, en er werd gedanst en er waren lekkere hapjes en alcoholvrije cocktails die werden geserveerd in kokosnoten. Wif werd er zo gelukkig van dat hij zijn nek in de lucht gooide en begon te janken van plezier. En Flapflap was ook heel blij en deed een dansje. En o lipe alles toch nog goed af. De enige vraag was nu nog hoe ze weer thuis zouden komen...

Aflevering 15: Redding uit het duister

Later zou Flapflap vertellen dat alles heel snel was gegaan, terwijl het tegelijkertijd leek alsof de tijd tot stilstand was gekomen. Plotseling maakten tien, twintig, dertig? –Flapflap raakte al snel de tel kwijt- schaduwen zich los uit het duister van de nacht. Brommende schaduwen met witte ogen: een kolonie van Schaduwmonsters. Het gevecht dat volgde duurde kort. Eerst klopten de apen nog fanatiek op hun borst. Maar toen een van hen zijn evenwicht verloor, in de vulkaan viel en sissend in de lava verdween, de geur van verbrand apenhaar achterlatend, zetten de andere apen het op een lopen. De schaduwmonsters richtten nu hun aandacht op Flapflap en Wif, die na een kortstondig gevoel van bevrijding alsnog voor hun leven vreesden. Maar toen was daar plots hun eigen schaduwmonster, die zich blijkbaar had weten los te maken uit zijn gevangenis –waar Kramski was gebleven was niet duidelijk. Het monstertje ging tussen Flapflap, Wif en de andere monsters in staan en bromde hard en heel hoog. Na een moment van stilte begonnen alle monsters ook te zoemen en te brommen. En toen begrepen Wif en Flapflap dat hun hachelijke avontuur er eindelijk op zat.

Aflevering 14: De vulkaangod

De apen schreeuwen zoals alleen apen dat kunnen en duwen Flapflap en Wif met puntige stokken naar de rand van de vulkaan. Professor Kramski kijkt, op veilige afstand, tevreden naar het wrede apen-ritueel. Voor hen strekt een meer van vuur zich uit. De vulkaan: een hele nare combinatie van allesverzengende hitte, misselijkmakende zwavelgeur en kokende steen. ’Dit was het dan’ denkt Flapflap bij zichzelf, en ook nog: ‘Dat zal me leren om een vreemde zwarte hoed met witte ogen zomaar op te rapen’. ‘Ik hoop dat ik in de hondenhemel kom’ denkt Wif vaagjes: ‘want daar hebben ze alle dagen verse shoarma!’. Terwijl de apen, die nu door het dolle heen zijn, de vrienden voortprikken richting het vuur, kijken Wif en Flapflap elkaar nog een keer aan, in de zekerheid dat het de allerlaatste keer zal zijn en hun leven erop zit. Op hetzelfde moment klinkt er achter de apen een donker gebrom. Het begint zachtjes, maar al snel zwelt het sonore geluid aan...

Aflevering 13: Naar het hart van de duisternis

Terwijl Flapflap en Wif worden vastgebonden aan lange stokken, zien ze hoe professor Kramski de berg af komt lopen. In zijn hand heeft hij een zilverkleurige bol. “Zo heren! Dank voor de medewerking! Zonder jullie hulp had ik het monster nooit gevangen!”; en hij klopt op de bol. Wif en Flapflap knarsetanden van woede, maar er is niks dat ze kunnen doen.” Daarna vertrekt de karavaan bergopwaarts de jungle in, met Flapflap en Wif bungelend aan stokken,. Onderweg vertelt Kramski dat hij al de hele tijd het Schaduwmonster wilde vangen, maar dat hij niks had kunnen doen zolang het monster aan Flapflap vastzat. Hij had afgewacht tot Flapflap en zijn vrienden naar het eiland waren gevaren, en was toen met zijn helikopter naar Tilapia gekomen om het Schaduwmonster met zijn geheime lichtkanon te vangen. “Want hoe vang je een schaduw?" zegt de kater triomfantelijk; Natuurlijk met licht!” “Wat ben je met ons van plan?” kreunt Flapflap. “Ik ben helemaal niets van plan," zegt Kramski." Maar de apen zijn vastbesloten om jullie te offeren aan hun vulkaangod!”

Aflevering 12: De apendisco

Zijn we er al?” kreunt Wif. Hij, Flapflap en het Schaduwmonster lopen dan al drie minuten door de bossen van Tilapia. Na nog eens drie minuten –Wif is in de tussentijd al twee keer ingestort en heeft huilend gezegd ‘Ik kan niet meer! Laat mij maar achter!’ om vervolgens weer opgeraapt te worden door Flapflap- komen ze in een ravijn. Daar is het angstvallig stil. Zo stil dat Flapflap denkt dat het niet helemaal pluis is. Zo stil dat er ieder moment iets engs kan gebeuren. Zo stil dat, nou ja, precies zo stil dus. Dus wanneer er uit alle hoeken en gaten grote, best wel lelijke apen komen aangesprongen is Flapflap nauwelijks verbaasd. Met toch nog een vleugje bravoure zegt de vogel: ‘Hela, wat is dit in ene voor een apendisco?”. Maar dan worden ze plots verblind door een felle lichtflits. Flapflap ziet hoe een lichtbundel het Schaduwmonster in zijn greep houdt: het volgende moment is het Schaduwmonster verdwenen. Een schelle lach klinkt van boven, en Flapflap denkt: ‘Ik ken die lach’. Daarna worden hij en Wif overmeesterd door een overmacht aan ongewassen apen.

Aflevering 11: Het wonderbomenbos

Flapflap, Wif en het Schaduwmonster springen van de haai af en zwemmen de laatste meters door de branding: ze zijn op Tilapia! Flapflap en Wif gaan in het witte zand liggen om zich in de middagzon op te laten drogen. Maar daar heeft het Schaduwmonster geen zin in. Met een brommend geluid beweegt het monstertje zich richting het bos aan de rand van het strand. Wif en Flapflap zien het, kijken elkaar aan, en besluiten dan zonder iets te zeggen om achter het Schaduwmonster aan te lopen. Allebei willen wel eens zien waar het monster nu naar toe gaat. Na een poosje komen ze in een bos waar alle bomen naar iets anders ruiken. “Deze ruikt naar ‘dennenlucht” zegt Wif. “Deze naar ‘nieuwe auto’!” zegt Flapflap. “Het zijn wonderbomen!” zegt Wif. “Dat zijn het zeker!”, beaamt Flapflap: Wonderbomen in een wonderbos!” Lang erbij stilstaan kunnen ze niet: het Schaduwmonster heeft haast om verder te gaan. Iets later komen ze bij een open plek en zien ze de helikopter staan, verlaten. “We zijn niet de enigen zijn die net op Tilapia zijn aangekomen”, zegt Wif: “Wat een toeval!” “Hmmm”, zegt Flapflap, die niet zo in toeval gelooft.