Uitgeput gingen Flapflap en Wif op een stoep zitten. Flapflap vertelde Wif hoe hij die morgen een wonderlijke hoed had gevonden, en dat diezelfde hoed nu hun shoarmaontbijt had verknald. En dat het dus eigenlijk geen hoed was, maar iets heel anders. 'Misschien is het wel een UFO!' zei Wif kwispelend. Dat leek Flapflap een nogal onzinnige opmerking. Omdat de hoed bovendien was achtergebleven in de shoarmatent zei hij: 'Wat het ook was, het is nu weg. Klaar is klaar." En daarop wandelden ze alsnog naar het Stadsmuseum. Daar was een nieuwe tentoonstelling te zien met de titel Afgoden!. Moderne meesterwerken waren er zij aan zij met afbeeldingen van godheden uit oude culturen te zien. Wif en Flapflap vonden het prachtig. De expositie zette ze aan tot een luchtig gesprek over hoe Kunst in feite God had vervangen –had Nietzsche daar niet iets leuks over gezegd?- toen ze plots opmerkten dat de kunstwerken in de zaal hun kleur begonnen te verliezen: de Van Goghs, de Rothko's, de Mondriaans en de Picasso's; alle schilderijen verkleurden naar zwartwit -de oeroude beelden leek dat lot bespaard te blijven. Het enige schilderij dat wel kleurvast bleef was een werk van Malevich. Maar daar verschenen dan wel weer twee kille ogen in. Toen Flapflap dat zag knapte er iets in hem. Luid kwakend probeerde hij de zaal uit te rennen. Maar het was al te laat. Terwijl de alarmbellen rinkelden sprongen alle deuren automatisch in het slot.
