Zijn we er al?” kreunt Wif. Hij, Flapflap en het Schaduwmonster lopen dan al drie minuten door de bossen van Tilapia. Na nog eens drie minuten –Wif is in de tussentijd al twee keer ingestort en heeft huilend gezegd ‘Ik kan niet meer! Laat mij maar achter!’ om vervolgens weer opgeraapt te worden door Flapflap- komen ze in een ravijn. Daar is het angstvallig stil. Zo stil dat Flapflap denkt dat het niet helemaal pluis is. Zo stil dat er ieder moment iets engs kan gebeuren. Zo stil dat, nou ja, precies zo stil dus. Dus wanneer er uit alle hoeken en gaten grote, best wel lelijke apen komen aangesprongen is Flapflap nauwelijks verbaasd. Met toch nog een vleugje bravoure zegt de vogel: ‘Hela, wat is dit in ene voor een apendisco?”. Maar dan worden ze plots verblind door een felle lichtflits. Flapflap ziet hoe een lichtbundel het Schaduwmonster in zijn greep houdt: het volgende moment is het Schaduwmonster verdwenen. Een schelle lach klinkt van boven, en Flapflap denkt: ‘Ik ken die lach’. Daarna worden hij en Wif overmeesterd door een overmacht aan ongewassen apen.
