De avonturen van Flapflap

Slot: terug naar huis

2009-06-30T04:35:00.000-07:00

Net toen Flapflap en Wif elkaar aankeken en zich afvroegen hoe ze thuis zouden komen - bleken de schaduwmonsters nog een verrassing voor de vrienden te hebben. Ze hadden de helikopter in het bos gevonden en naar het strand gebracht. Omdat de boot van Wif en Flapflap kaduuk was, konden ze hiermee mooi terugvliegen naar de stad. Nadat ze afscheid hadden genomen vlogen ze er vandoor. De schaduwmonsters bleven op het strand, en zwaaiden ze uit. Waar Wif en Flapflap heen gaan? Misschien zijn ze wel op weg naar nieuwe spannende avonturen!

Aflevering 16: strandfeest!

2009-06-30T04:33:00.000-07:00

Wif en Flapflap voelden zich enorm opgelucht. Dat was anders voor professor Kramski, die samen met de apen ver weg het bos in vluchtte –een plek waar ie waarschijnlijk nog zit. Wif, Flapflap en de schaduwmonsters gingen op hun beurt naar het strand, waar ze een mooi feestje bouwden. Er was leuke muziek en het ging van tralala en van joepiekee, en er werd gedanst en er waren lekkere hapjes en alcoholvrije cocktails die werden geserveerd in kokosnoten. Wif werd er zo gelukkig van dat hij zijn nek in de lucht gooide en begon te janken van plezier. En Flapflap was ook heel blij en deed een dansje. En o lipe alles toch nog goed af. De enige vraag was nu nog hoe ze weer thuis zouden komen...

Aflevering 15: Redding uit het duister

2009-04-15T02:04:00.000-07:00

Later zou Flapflap vertellen dat alles heel snel was gegaan, terwijl het tegelijkertijd leek alsof de tijd tot stilstand was gekomen. Plotseling maakten tien, twintig, dertig? –Flapflap raakte al snel de tel kwijt- schaduwen zich los uit het duister van de nacht. Brommende schaduwen met witte ogen: een kolonie van Schaduwmonsters. Het gevecht dat volgde duurde kort. Eerst klopten de apen nog fanatiek op hun borst. Maar toen een van hen zijn evenwicht verloor, in de vulkaan viel en sissend in de lava verdween, de geur van verbrand apenhaar achterlatend, zetten de andere apen het op een lopen. De schaduwmonsters richtten nu hun aandacht op Flapflap en Wif, die na een kortstondig gevoel van bevrijding alsnog voor hun leven vreesden. Maar toen was daar plots hun eigen schaduwmonster, die zich blijkbaar had weten los te maken uit zijn gevangenis –waar Kramski was gebleven was niet duidelijk. Het monstertje ging tussen Flapflap, Wif en de andere monsters in staan en bromde hard en heel hoog. Na een moment van stilte begonnen alle monsters ook te zoemen en te brommen. En toen begrepen Wif en Flapflap dat hun hachelijke avontuur er eindelijk op zat.

Aflevering 14: De vulkaangod

2009-04-07T01:44:00.001-07:00

De apen schreeuwen zoals alleen apen dat kunnen en duwen Flapflap en Wif met puntige stokken naar de rand van de vulkaan. Professor Kramski kijkt, op veilige afstand, tevreden naar het wrede apen-ritueel. Voor hen strekt een meer van vuur zich uit. De vulkaan: een hele nare combinatie van allesverzengende hitte, misselijkmakende zwavelgeur en kokende steen. ’Dit was het dan’ denkt Flapflap bij zichzelf, en ook nog: ‘Dat zal me leren om een vreemde zwarte hoed met witte ogen zomaar op te rapen’. ‘Ik hoop dat ik in de hondenhemel kom’ denkt Wif vaagjes: ‘want daar hebben ze alle dagen verse shoarma!’. Terwijl de apen, die nu door het dolle heen zijn, de vrienden voortprikken richting het vuur, kijken Wif en Flapflap elkaar nog een keer aan, in de zekerheid dat het de allerlaatste keer zal zijn en hun leven erop zit. Op hetzelfde moment klinkt er achter de apen een donker gebrom. Het begint zachtjes, maar al snel zwelt het sonore geluid aan...

Aflevering 13: Naar het hart van de duisternis

2009-03-31T02:43:00.001-07:00

Terwijl Flapflap en Wif worden vastgebonden aan lange stokken, zien ze hoe professor Kramski de berg af komt lopen. In zijn hand heeft hij een zilverkleurige bol. “Zo heren! Dank voor de medewerking! Zonder jullie hulp had ik het monster nooit gevangen!”; en hij klopt op de bol. Wif en Flapflap knarsetanden van woede, maar er is niks dat ze kunnen doen.” Daarna vertrekt de karavaan bergopwaarts de jungle in, met Flapflap en Wif bungelend aan stokken,. Onderweg vertelt Kramski dat hij al de hele tijd het Schaduwmonster wilde vangen, maar dat hij niks had kunnen doen zolang het monster aan Flapflap vastzat. Hij had afgewacht tot Flapflap en zijn vrienden naar het eiland waren gevaren, en was toen met zijn helikopter naar Tilapia gekomen om het Schaduwmonster met zijn geheime lichtkanon te vangen. “Want hoe vang je een schaduw?" zegt de kater triomfantelijk; Natuurlijk met licht!” “Wat ben je met ons van plan?” kreunt Flapflap. “Ik ben helemaal niets van plan," zegt Kramski." Maar de apen zijn vastbesloten om jullie te offeren aan hun vulkaangod!”

Aflevering 12: De apendisco

2009-03-24T04:25:00.001-07:00

Zijn we er al?” kreunt Wif. Hij, Flapflap en het Schaduwmonster lopen dan al drie minuten door de bossen van Tilapia. Na nog eens drie minuten –Wif is in de tussentijd al twee keer ingestort en heeft huilend gezegd ‘Ik kan niet meer! Laat mij maar achter!’ om vervolgens weer opgeraapt te worden door Flapflap- komen ze in een ravijn. Daar is het angstvallig stil. Zo stil dat Flapflap denkt dat het niet helemaal pluis is. Zo stil dat er ieder moment iets engs kan gebeuren. Zo stil dat, nou ja, precies zo stil dus. Dus wanneer er uit alle hoeken en gaten grote, best wel lelijke apen komen aangesprongen is Flapflap nauwelijks verbaasd. Met toch nog een vleugje bravoure zegt de vogel: ‘Hela, wat is dit in ene voor een apendisco?”. Maar dan worden ze plots verblind door een felle lichtflits. Flapflap ziet hoe een lichtbundel het Schaduwmonster in zijn greep houdt: het volgende moment is het Schaduwmonster verdwenen. Een schelle lach klinkt van boven, en Flapflap denkt: ‘Ik ken die lach’. Daarna worden hij en Wif overmeesterd door een overmacht aan ongewassen apen.

Aflevering 11: Het wonderbomenbos

2009-03-16T07:58:00.001-07:00

Flapflap, Wif en het Schaduwmonster springen van de haai af en zwemmen de laatste meters door de branding: ze zijn op Tilapia! Flapflap en Wif gaan in het witte zand liggen om zich in de middagzon op te laten drogen. Maar daar heeft het Schaduwmonster geen zin in. Met een brommend geluid beweegt het monstertje zich richting het bos aan de rand van het strand. Wif en Flapflap zien het, kijken elkaar aan, en besluiten dan zonder iets te zeggen om achter het Schaduwmonster aan te lopen. Allebei willen wel eens zien waar het monster nu naar toe gaat. Na een poosje komen ze in een bos waar alle bomen naar iets anders ruiken. “Deze ruikt naar ‘dennenlucht” zegt Wif. “Deze naar ‘nieuwe auto’!” zegt Flapflap. “Het zijn wonderbomen!” zegt Wif. “Dat zijn het zeker!”, beaamt Flapflap: Wonderbomen in een wonderbos!” Lang erbij stilstaan kunnen ze niet: het Schaduwmonster heeft haast om verder te gaan. Iets later komen ze bij een open plek en zien ze de helikopter staan, verlaten. “We zijn niet de enigen zijn die net op Tilapia zijn aangekomen”, zegt Wif: “Wat een toeval!” “Hmmm”, zegt Flapflap, die niet zo in toeval gelooft.

Aflevering 10: De levende speedboot

2009-03-09T08:14:00.000-07:00

Wif schrok wakker, en het eerste dat hij zag was Flapflap. Daarna zag hij een enorme haaienvin, daarna het Schaduwmonster. En toen drong het tot Wif door dat ze op de rug van een haai de oceaan doorkliefden. Wif sprong bijna de zee in, maar Flapflap hield hem tegen en zei ‘Rustig maar Wiffie. Alles is goed nu!” Daarna vertelde de vogel hem dat hij gezien had hoe, nadat Wif bewusteloos was geraakt, het Schaduwmonster iets met de haai gedaan had, wat precies wist Flapflap ook niet, maar dat de haai daardoor, en gelukkig maar, veranderd was van een hongerig monster in een mak beestje. Dat de haai nu fungeerde als een soort speedboot, en dat ze nu echt op weg waren naar Tilapia had Flapflap dan weer afgeleid aan het vrolijke gebrom dat het Schaduwmonster af en toe liet horen: een soort scheetjes waar je als je goed luisterde de naam van het eiland in kon herkennen. “Kijk maar eens” zei Flapflap, en hij wees naar de vulkaan die in de verte te zien was. “Dat moet Tilapia wel zijn!” Wif zag het en zei: "Ik ben blij dat het Schaduwmonster ons gered heeft, maar ik ben nog blijer dat jij weer jezelf bent, Flappie!". Maar dat laatste hoorde Flapflap niet, want juist op dat moment raasde er vlakbij een helikopter voorbij.

Aflevering 9: Een haai valt aan!

2009-03-03T05:30:00.001-08:00

Huuuuuuuuuuuu klonk er uit Wif's hondenkopje. Tot de hond besefte dat hij midden op zee zat en dat er toch niemand zat te luisteren. Maar daar had ie ongelijk in. Want diep onder hem zwom net een enorme mensenhaai zijn rusteloze rondjes. En die hoorde ver boven zich opeens huuuuuuuuuuu. ‘Zeewolf of zeeaap?’ pietepeuterde zijn kleine haaienhersenen nog, maar zijn killer instinct had de boel al overgenomen. Met drie grote slagen van zijn staartvin was het beest, zijn bek wijd opengesperd, al bij de oppervlakte.

Op de boot zat Wif nog na te snikken, toen hij plots een harde knal hoorde en hij merkte dat de hele wereld schudde. Daarna volgde een tweede schok, nu zo heftig dat de boot eerst kraakte, vervolgens scheurde en meteen zwaar water begon te maken. Plots keek Wif recht in een stinkende bek vol witte tanden, en besefte dat zijn einde was gekomen. Maar terwijl de hond zijn bewustzijn begon te verliezen registreerde hij nog hoe het Schaduwmonster zich had losgemaakt van Flapflap. Voor Wif was dat gek genoeg een geruststelling: zijn beste vriendje zou in elk geval als zijn eigen ik deze wereld verlaten. En toen zakte Wif weg in een diepe zwarte put, met op de bodem een gigantische, sappige kluif.

Aflevering 8: Verdwaald op zee

2009-02-24T02:08:00.000-08:00

De boodschap van de professor was kraakhelder. Als het Schaduwmonster niet snel terug zou keren naar het eiland Tilapia zou Flapflap er aan onderdoor gaan. Wif had begrepen wat hem te doen stond., Hij had Vis gebeld en gevraagd of hij en Flapflap zijn boot 'De Pandora' mochten lenen. Vis had toegestemd, maar kon zelf niet mee: hij zou later die week geopereerd worden aan zijn linkervin. Samen met een reutelende, maar zeer meegaande Flapflap liep Wif naar de haven. Daar klommen ze aan boord van ‘De Pandora’. Klaar voor het avontuur: Wif had wel eens gezeild, dus daar lag het probleem niet. Bovendien had hij van die aardige professor een zeekaart meegekregen met daarop de ligging van Tilapia. Ondanks de eigenaardigheid van de hele situatie was Wif daarom vrij zorgeloos de haven uitgevaren. Pas toen hij een paar uur aan het zeilen was, de stad al lang uit zicht was en de zee donker kleurde door de invallende duisternis, had hij bedacht dat hij geen kompas had. En dus ook geen idee hoe hij bij Tilapia zou moeten komen. Wif voelde een grote paniek opkomen, gooide zijn hondenkop in zijn harige nek en begon heel hard te huilen. In de diepe zee onder hem werd dat noodsignaal met graagte ontvangen...

Aflevering 7: Tilapia! Tilapia!

2009-02-16T12:51:00.000-08:00

Het laboratorium van Kramski, professor in de cryptozoölogie, puilt uit van opgezette monsters en duistere kooien. Hier wordt Flapflap onderzocht door Kramski. Hij probeert tevergeefs de hoed van zijn kop te trekken, neemt een röntgenfoto van de vogel en slaat vervolgens een paar van zijn dikke boeken open. 'Aha!' klinkt het na een tijdje. Kramski staat op en zegt: "Het is zoals ik al dacht. Uw vriend is onder de invloed van een monster van de orde der duisternisachtigen –een schaduwmonster om precies te zijn. Het lijkt er op dat dit monster parasiteert op de schedel van uw vriend, en het ziet er naar uit dat de inhoud ervan volledig zal worden leeggezogen." Terwijl flapflap iets onverstaanbaars brabbelt vervolgt de professor zijn verhaal. "We weten niet veel van dit wezen, en we zullen waarschijnlijk nooit weten hoe het hier terecht is gekomen. Wat we gelukkig wel weten is waar het vandaan komt. Het eiland Tilapia." "Het eiland Tilapia?" vraagt Wif. "Inderdaad." zegt de kater, en hij wijst het eiland aan op de kaart. "Als u uw vriend wilt redden moet u het monster naar Tilapia brengen. En wel zo snel mogelijk."

Aflevering 6: Een geheimzinnige kater

2009-02-10T02:10:00.000-08:00

Uit het politierapport: Na het alarm met volle mankracht naar het museum gesneld. Daar niets bijzonders aangetroffen, behalve een verwarde rode vogel met een zwarte muts en een bange hond. Kunstwerken ontvreemd noch vernield. Camerabeelden laten alleen zwart beeld zien. Vogel en hond ter observatie en verhoor naar het hoofdbureau meegenomen.

Wif zit in de verhoorkamer en vertelt eerlijk zijn verhaal. Hij vertelt over het zwarte spook met witte ogen en over kunst die zo maar zwartwit wordt. Maar het is duidelijk dat de diender de hond niet erg serieus neemt. Terug in zijn cel kijkt hij naar buiten en ziet hij hoe Flapflap op de luchtplaats in zichzelf loopt te kakelen. ‘Dit loopt uit de hand’, verzucht Wif. ‘Flapflap is gek aan het worden. Allemaal door die hoed, of wat het ook is.’ Op hetzelfde moment gaat de deur van zijn cel open. Een kater met een donkere bril staat in de deuropening. “Mijn naam is Kramski”, zegt de kater: “Komt u maar met mij mee.” “Wablief?” zegt Wif, niet bepaald op zijn gemak in de buurt van katers. “Kramski is de naam”, herhaalt de kater beleefd. “Ik ben professor in de cryptozoölogie. Ik geloof dat ik u en uw vriend kan helpen.” “Helpen? Waarmee?”, vraagt Wif opstandig. “Met het schaduwmonster,” antwoordt de professor.

Aflevering 5: Het zwarte vierkant

2009-02-02T07:45:00.001-08:00

Uitgeput gingen Flapflap en Wif op een stoep zitten. Flapflap vertelde Wif hoe hij die morgen een wonderlijke hoed had gevonden, en dat diezelfde hoed nu hun shoarmaontbijt had verknald. En dat het dus eigenlijk geen hoed was, maar iets heel anders. 'Misschien is het wel een UFO!' zei Wif kwispelend. Dat leek Flapflap een nogal onzinnige opmerking. Omdat de hoed bovendien was achtergebleven in de shoarmatent zei hij: 'Wat het ook was, het is nu weg. Klaar is klaar." En daarop wandelden ze alsnog naar het Stadsmuseum. Daar was een nieuwe tentoonstelling te zien met de titel Afgoden!. Moderne meesterwerken waren er zij aan zij met afbeeldingen van godheden uit oude culturen te zien. Wif en Flapflap vonden het prachtig. De expositie zette ze aan tot een luchtig gesprek over hoe Kunst in feite God had vervangen –had Nietzsche daar niet iets leuks over gezegd?- toen ze plots opmerkten dat de kunstwerken in de zaal hun kleur begonnen te verliezen: de Van Goghs, de Rothko's, de Mondriaans en de Picasso's; alle schilderijen verkleurden naar zwartwit -de oeroude beelden leek dat lot bespaard te blijven. Het enige schilderij dat wel kleurvast bleef was een werk van Malevich. Maar daar verschenen dan wel weer twee kille ogen in. Toen Flapflap dat zag knapte er iets in hem. Luid kwakend probeerde hij de zaal uit te rennen. Maar het was al te laat. Terwijl de alarmbellen rinkelden sprongen alle deuren automatisch in het slot.

Aflevering 4: Shoarma met extra saus

2009-01-26T03:56:00.000-08:00

Als Flapflap gehoopt had om indruk te maken met zijn nieuwe hoed, dan toch niet bij Wif. De straathond, diep verzonken in een gedachte over een shoarmaboom, zag Flapflap pas toen die vlak naast hem stond. Wif had hem aangekeken, met zijn kop geschud en gezegd: 'Laten we maar wat gaan eten Flapoleon. Jij trakteert.' Licht gekwetst liep Flapflap achter zijn vriend aan. Wif bestelde een broodje dubbel shoarma met extra saus. De shoarmameneer keek hoofdschuddend naar Flapflap en zijn enorme hoed. Flapflap schudde zijn hoofd ook, maar dan om aan te geven dat hij niks hoefde. De shoarmaman ging aan de slag. Flapflap wilde Wif vertellen over zijn hoed, maar voor hij iets kon zeggen kwam de shoarmavent terug. Met een rood aangelopen hoofd. En een lang mes in zijn hand. 'Wat hebben jullie met mijn kebab gedaan?', schreeuwde hij woedend. Wif en Flapflap keken elkaar aan, en Flapflap realiseerde zich tegelijkertijd dat zijn hoed verdwenen was. Tijd om daar over na te denken was er niet: de shoarmaknul maakte aanstalten om achter de toonbank vandaan te komen en het gesprek voort te zetten met zijn lange mes. Al rennend zagen Flapflap en Wif nog net hoe in de etalage een pikzwarte shoarmarol hen met priemende ogen nakeek...

Aflevering 3: Een wonderlijk hoofddeksel

2009-01-26T03:54:00.000-08:00

Flapflap knipperde met zijn ogen en het volgende moment zag hij niets meer, althans geen duistere vlek die hem vuil aan keek. Hij wachtte tot zijn hartje iets minder snel klopte en sprong vervolgens net iets te resoluut uit zijn nest. Daarna zette hij een paar stappen buiten de deur. Verbaasd maar opgelucht zag hij een grote zwarte hoed. Die is vast tegen mijn raam gewaaid, bedacht Flapflap; een hoed met vlekken die je, als je maar slaperig genoeg was, heel goed zou kunnen aanzien voor twee enge ogen. Hij pakte de hoed van de grond, rook er aan, en zette hem op zijn hoofd. Omdat de hoed veel te groot was zakte die over zijn ogen, maar het gekke was: Flapflap kon nog alles zien. Nog gekker, het leek wel of hij de dingen beter zag. De flats en de bomen leken scherper afgetekend, de kleuren indringender. En, alsmaar gekker, het leek wel alsof hij die kleuren niet alleen zag, maar ook voelde. “Dit is een wonderlijke hoed”, zei Flapflap hardop, en daarna: ‘En nu is hij van mij.” Hij besloot naar de stad te wandelen. Op zoek naar Wif, die meestal maar op een van twee plekken te vinden was. Of hij zat bij de Poezenklub naar de dames te blaffen, of hij hing rond bij de shoarmatent. Nog een uitkomst voor Wif dat deze twee hotspots naast elkaar lagen.

Aflevering 2: Ochtendzweet

2009-01-13T04:45:00.000-08:00

Nu hij wat koud water in zijn snavel had gegoten ging het wel weer, maar hoewel het tegen de schemering aanliep was Flapflap toch nog maar even zijn nestje ingekropen. Later die dag zou hij met Wif naar het museum gaan, en al wist ie uit ervaring dat een kleine kater goed was voor zijn waardering van kunst, hij wist ook dat je daarmee kon overdrijven. Wat extra slaap zou hem zeker geen kwaad doen. Hij viel direct in slaap, maar dromen deed hij deze keer niet. Zweten wel, en flink ook. Daar had de wodka van gisteren veel mee te maken, al zou een oplettende lezer er ook een voorbode van het aanstaande avontuur in kunnen zien. Hoe dan ook werd de vogel, in het schemer van de ochtend, wakker met een kletsnat verendek. Maar dat was niet het enige. De veren in zijn nek, nat als ze waren, stonden recht overeind. En daarvan wist Flapflap zelf direct hoe het kwam: er was iets vreselijk mis. Miljoenen jaren evolutie hadden hem dan een kleine hersenpan bezorgd, zijn instinct en daarmee zijn interne alarm was ruimschoots ontwikkeld. Langzaam opende hij zijn ogen en draaide hij zijn blik richting het raam. Eerst zag hij alleen een donkere vlek. Maar nog hij voor hij zichzelf uit kon lachen drong het tot hem door hoe, in het midden van die duisternis, twee boosaardige ogen hem woedend aan zaten te kijken.

Aflevering 1: Wodka en slechte plannen

2009-01-13T04:40:00.000-08:00

Op het stukje grond dat de stad scheidt van het bos staat het huisje van Flapflap. Het is nacht, en Flapflap slaapt zijn roes uit. Hij heeft, zoals ie dat zelf graag noemt, een 'zware avond' gehad. Eerst had hij met Wif en Vis even geheime als kansloze plannen zitten smeden in 'De Foute Vos'. Bij elk glas wodka -de goede soort- werden de plannen complexer en idioter. Toen op een gegeven moment Vis in zijn kom in slaap bleek gevallen, had Flapflap besloten dat het wel weer mooi genoeg geweest was. Daarna was hij, dronken en goedgemutst, nog langsgegaan bij Kip, die een eitje voor hem had gebakken. Toen Kip hem er ook had uitgedonderd, was hij naar zijn huisje gestruikeld. En nu lag hij te slapen. Flapflap had een onrustige droom: de maan at de zon op, en daarna at de wolk de maan op, en daarna at de berg de wolk op, en zo maar verder. Vaag vroeg hij zich in zijn droom af wat er over zou blijven als dat zo doorging, toen hij wakker werd van een sombere maar luide grom. Of had het bij zijn droom gehoord? Flapflap smakte met zijn snavel, opende zijn zwarte kraaloogjes en stond op om een glaasje water te pakken.